Serial „Ołowiane dzieci” przenosi nas na Górny Śląsk lat 70. – do świata, w którym dym z kominów był codziennością, a cisza wokół problemu bywała głośniejsza niż alarm. To opowieść o zatruciach ołowiem w Szopienicach. Ale przede wszystkim – o odwadze, która nie zgadza się na milczenie. W centrum tej historii stoi dr Jolanta Wadowska-Król (Joanna Kulig). Lekarka, która nie potrafiła odwrócić wzroku. Kiedy inni widzieli przesadę, ona widziała dzieci. Kiedy system mówił: „nie rób problemu”, ona odpowiadała: „to jest problem”. I właśnie w tym zderzeniu rodzi się największe napięcie serialu.
„Ołowiane dzieci” to nie tylko historia z jednego regionu, a uniwersalna opowieść o prawdzie, która musi przebić się przez mur wygody. O odpowiedzialności. O tym, jak trudno mówić głośno, gdy wszystkim wokół wygodniej jest szeptać. Wraz z popularnością serialu wróciły pytania o miejsca, o Szopienice. O to, jak było naprawdę. Współczesna dzielnica nie wygląda już jak ta sprzed dekad, dlatego twórcy sięgnęli po industrialne przestrzenie Rudy Śląskiej i Zabrza – ceglane elewacje, torowiska, surowe podwórka. Z tych fragmentów zbudowano świat, który miał oddać ducha epoki i oddaje go sugestywnie.
Ale, jak to bywa z adaptacjami prawdziwych historii na ekranie, pojawiają się też głosy krytyki. Czy historia została opowiedziana wiernie? Widzowie zwracają uwagę na pominięcie postaci prof. Bożeny Hager-Małeckiej, która w rzeczywistości odegrała istotną rolę w nagłośnieniu problemu. Są też pytania o reakcje rodziców na „Doktórkę” – czy rzeczywiście wyglądały tak, jak pokazano na ekranie? Inni zauważają, że wątek SB nie miał miejsca. Dla części odbiorców to uproszczenia potrzebne dramaturgii, dla innych – zbyt daleko idące skróty.
W internecie dyskusja idzie jeszcze dalej. Jedni piszą, że największym sukcesem serialu jest to, że cała Polska dowiedziała się o dr Wadowskiej-Król. Inni podkreślają, że produkcja skłoniła ich do sięgnięcia po książki i reportaże, by poznać fakty dokładniej. Pojawiają się głosy, że serial przypomniał, jak bardzo Śląsk był w tamtych latach eksploatowany i jak wysoką cenę płacili mieszkańcy. Są też opinie, że produkcja odczarowała mit wspaniałej epoki Gierka, pokazując jej mniej wygodną stronę.
Jedno jest pewne – temat ołowicy wybrzmiał szeroko. W mediach społecznościowych widać wdzięczność, że historia dzieci z Szopienic została wreszcie opowiedziana głośno. Są też głosy krytyczne. I dobrze. Bo to znaczy, że ta opowieść nie przeszła obojętnie.
Świat usłyszał o śląskiej tragedii. A czasem właśnie o to chodzi, żeby nie pozwolić zapomnieć.
Chcesz zobaczyć, jak ta historia została pokazana na ekranie? Włącz serial i wyrób sobie własne zdanie!
